Hidde, verpleegkundige: 'Ik kan dit. Dat is een verheugde constatering, geen arrogante zelfvoldaanheid'

Hidde Haanstra (26) werkt als verpleegkundige op de High Intensive Care (HIC) in Warnsveld. Een verrassende werkplek voor iemand die leraar dacht te worden. Dankzij zijn knie ontdekte Hidde de ‘kick van de HIC’.

“Leraar, dat wilde ik worden toen ik nog op de middelbare school zat. Dat spoor heb ik na het vmbo ook een aantal jaar gevolgd: ik haalde mijn diploma als onderwijsassistent en meldde me daarna voor de lerarenopleiding geschiedenis. Na twee maanden was ik er al klaar mee: eigenlijk helemaal niet mijn ding, realiseerde ik me. Ik belandde in een dipje, want wat dan wél? Een knie-operatie bracht uitkomst: aan mijn bed stond een jonge gast, een verpleegkundige. En ineens wist ik het: ik moest naar het hbo-V!”

Van de fabriek naar de huiskamer
“Mijn stage in het ziekenhuis was verrassend verhelderend: vreemd genoeg bleek de plek waar ik mijn vak ontdekte niet de plek waar ik later zou willen werken. Het is wat kort door de bocht, maar in al die bedden liggen mensen aan wie je van buiten kunt zien wat hen scheelt. Waar je negen van de tien keer volgens een vast protocol een oplossing voor biedt. Fabriekswerk, waar ik niet blij van werd. En toen was er de korte les over de ggz, in mijn derde studiejaar. Het verhaal van de docent raakte iets in me: juist wat niet zichtbaar is, kan het leven van mensen negatief beïnvloeden en is doorgaans niet te verhelpen met one size fits all. Tijdens mijn stage op de (toenmalige) HIC in Doetinchem sprong de vonk definitief over: geen fabrieksgevoel, maar een huiskamerbeleving.”

Twee weken
“Met het woord ‘huiskamerbeleving’ roep ik misschien een kalm en kabbelend beeld op. Maar zo is het niet: de HIC is afwisseling, hectiek en adrenaline. Maar ook: nabijheid en aandacht, voor mensen die (soms letterlijk) schreeuwen om houvast. Omdat ze manisch, psychotisch, depressief of bijvoorbeeld suïcidaal zijn, regelmatig in combinatie met autisme of een verstandelijke beperking. We bieden hen afleiding en structuur, bijvoorbeeld creatief, sportief of door op het terrein aan de slag te gaan. Daarnaast communiceren we veel; vooral ook de gewone gesprekjes van mens-tot-mens zijn belangrijk. Verder komen de artsen iedere dag langs om samen met de verpleegkundigen en agogen te bepalen: Hoe gaat het? Wat zien we? Is er medicatie nodig?”

Kick van de HIC
“Zo helpen we mensen in (gemiddeld) twee weken weer op de been. Stel je voor hoe mooi dat is: bij binnenkomst zijn mensen volledig ontregeld, maar gaandeweg hervinden ze zichzelf, komen ze meer naar de huiskamer, schuiven ze aan bij de maaltijden en nemen ze corveetaken voor hun rekening. Zijn ze zover? Dan nemen we afscheid en herstellen ze op een andere plek of zelfs thuis verder. Voor mij is dat - in een notendop - de kick van de HIC.”

Compliment na twee jaar
“Die kick-ervaring had ik voor het eerst toen ik als stagiair een veertiger begeleidde die psychotisch en manisch was. Aan zijn slaapkamer kon je zien wat er in zijn hoofd gebeurde. Overal hingen tekeningen, her en der stonden aandenkens aan thuis, de vloer was bedekt met kledingstukken, koffers slingerden rond. Bij alles wat hij mee had genomen, had hij een verhaal. Wanorde en drukte regeerden die begindagen. Ik bood hem structuur, begrensde zijn gedrag, had geduld met zijn manie, en vooral: ik luisterde. Langzamerhand werd zijn slaapkamer opgeruimder, en zijn hoofd weer gezond. Kort geleden liep mijn manager hem toevallig tegen het lijf. Hij vertelde dat het hem goed ging en vroeg om Hidde te bedanken voor alle steun - hij wist twee jaar na dato zelfs mijn naam nog!”

“Natuurlijk voelt het soms ongemakkelijk als ik oudere patiënten uitleg hoe het leven werkt”

“Ik kan dit. Dat is een verheugde constatering, geen arrogante zelfvoldaanheid. Ik merkte dat al als stagiair, en nu als gediplomeerd verpleegkundige nog steeds. Mijn geduld, rust en oprechte interesse bieden op de HIC voldoende tegenwicht aan mijn jonge leeftijd en korte werkervaring. Natuurlijk voelt het soms ongemakkelijk als ik oudere patiënten uitleg hoe het leven werkt. Wanneer ik mijn ongemak benoem, nemen zij dat gevoel meestal onmiddellijk weg: ik blijk in staat hen te bieden wat ze nodig hebben, prachtig! Mijn collega’s zijn daarin enorm belangrijk. Wat wij onze patiënten bieden, geven we ook aan elkaar: een luisterend oor, een bemoedigend woord, een tip, een hand op een schouder, een ander perspectief of een grapje - zo maken we samen het verschil.”

Groei
“In de twee jaar op de HIC heb ik inmiddels alles al wel een keer gezien. Maar dat wil niet zeggen dat ik niets meer te leren heb, zeker niet. Bij GGNet kun je doorgroeien op de manier die bij je past, kansen genoeg. Maar dat is voor de toekomst; voorlopig richt ik me op verdere ontwikkeling on the job. Want al heb ik alles al voorbij zien komen: iedere patiënt is toch weer anders. Niet alleen in hun ziekte, maar ook in hun wezen als mens. Op die mens afstemmen - precies op maat - is steeds opnieuw een leerzame uitdaging. Een heel belangrijke bovendien, want daar ligt de sleutel naar herstel.”

Bekijk vacatures

Wil jij meewerken aan herstel als verpleegkundige? Bekijk de vacatures en ontdek waar jij het verschil maakt: