Verpleegkundig specialist en VS-opleider Ellen Kersten: “Hoe veiliger iemand zich voelt, hoe beter die kan ontwikkelen”

“In 2019 begon ik bij GGNet als verpleegkundige in opleiding tot specialist (VIOS) – bij het FACT-team in Zutphen. Na mijn opleiding ben ik op de poli in Zevenaar aan de slag gegaan, waar ik waar ik eerst fulltime werkte en nu nog twee dagen per week. Daarnaast ben ik VS-opleider, wat betekent dat ik de VIOS’en bij GGNet opleid, óók al zo’n ontzettend leuke functie. We hebben elk jaar plek voor ongeveer vijf nieuwe studenten. In totaal hebben we steeds zo’n dertien studenten in opleiding, zowel van de tweejarige als de driejarig opleiding tot verpleegkundig specialist GGZ.”

Veel autonomie
“Als verpleegkundig specialist werk ik vanuit het biopsychosociale model: ik kijk naar medische, psychologische en sociale factoren die van invloed zijn. We sluiten aan bij alle facetten van de mens. Dat maakt het werk ontzettend uitdagend en afwisselend. Bovendien zien we op de poli een heel gevarieerde groep patiënten. Mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen, een verstandelijke beperking, bipolaire stoornis, trauma, depressie, … Voor een deel van hen ben ik regiebehandelaar en dus eindverantwoordelijk voor het behandelproces. Bij andere patiënten ben ik betrokken voor een afgebakend stuk van de behandeling. Ik doe diagnostiek, stel medicatie in, geef cognitieve gedragstherapie en psycho-educatie over bijvoorbeeld ADHD. Dat betekent dat ik én veel autonomie heb én nauw samenwerk met collega’s.” 

Samen voor kwaliteit
“De sfeer in het team en op de poli is heel prettig. We zijn hard op de inhoud en zacht op de relatie. We focussen sterk op de kwaliteit van onze patiënten zorg. We voeren bijvoorbeeld veel behandelplanbesprekingen waarin we elkaar steeds vragen: Waar willen we naartoe? Is dat realistisch? Doen we nog steeds wat deze patiënt nodig heeft? En zo niet, klopt dan de diagnose niet of moeten we de behandeling aanpassen? Zo houden we onszelf en elkaar scherp. 
Ook buiten de overleggen om weten we elkaar te vinden. Zo klop ik soms bij een collega aan om een casus voor te leggen met de vraag: ‘Dit is mijn beeld, zo heb ik gehandeld. Wat denk jij? Kan ik op deze voet verder gaan?’ Ook de dagstart draagt eraan bij dat we goed van elkaar en elkaars patiënten op de hoogte zijn. En als een van ons daarin bijvoorbeeld aangeeft: ‘Ik heb straks een spannend gesprek’, dan is er altijd iemand die meteen zegt: ‘Ik zorg dat ik in de buurt ben, ik houd het in de gaten’. We doen het echt samen.”

Spijker op z’n kop
“Waar ik ook ontzettend blij van word, is van het maken van een goede beschrijvende diagnose. Een classificatie zegt namelijk nog niet zo veel. Zet tien mensen met een bipolaire stoornis naast elkaar en je ziet tien verschillende mensen met tien verschillende levensverhalen. De kunst is om een diagnose te schrijven waarin de patiënt zich herkent. En zich erkend voelt. Die gaat dus niet alleen over kwetsbaarheden en wat iemand uit balans brengt, maar ook over wat belangrijk en positief is in diens leven. Ik maak er haast een sport van, zo leuk en belangrijk vind ik het om dat goed te doen. Het is zo fijn als een patiënt zegt: ‘Ja, dit ben ik. Je slaat de spijker op z’n kop’. Van daaruit kunnen we verder.”

Met humor
“Zowel in het contact met patiënten als met studenten is vertrouwen heel belangrijk. Hoe veiliger iemand zich voelt, hoe beter die kan ontwikkelen – en in hun ontwikkeling tekent de kwaliteit van zorg en opleiden zich af. Vertrouwen draait voor mij om open- en eerlijkheid. Naar patiënten en studenten ben ik daarom altijd zo duidelijk mogelijk. Ik draai niet om de hete brij heen, maar heb er ook geen moeite mee om soms iets over mezelf te delen. En humor hoort er sowieso bij, wat mij betreft. Ook daar is ruimte voor als er een band van vertrouwen is. De meeste patiënten en studenten waarderen mijn open houding, merk ik.”

Je eigen instrument
“Voor studenten van de tweejarige opleiding heb ik voornamelijk de rol van procesbegeleider. Ik bespreek met hen hoe het gaat, waar ze tegenaan lopen en wat ze nodig hebben om verder te komen. Voor de driejarige opleiding ben ik ook supervisor en examinator. Ik beoordeel onder andere de casuïstiek die de studenten moeten presenteren – wat is je medische en verpleegkundige diagnose, welke interventie zet je in, wat is je onderbouwing daarvoor? Als verpleegkundig specialist ben je je eigen instrument. Het is dus belangrijk dat studenten ook veel over zichzelf leren. Over wat ze tegenkomen in het werk en wat dat met hen doet, want mogelijk heeft dat invloed op het contact met de patiënt. Het is geweldig om ze daarbij te ondersteunen en ze te zien groeien.”

Belangrijke positie
“GGNet biedt veel ruimte om je te ontwikkelen. Zo ga ik zelf in het najaar de scholing Strategie en positionering volgen – om mijn verpleegkundig leiderschap verder te brengen en ons vak nog beter te kunnen profileren. Met onze expertise staan we naast de psychologen en psychiaters, maar we zijn soms wat huiverig om die positie in te nemen. We mogen meer zelfvertrouwen tonen. Dat probeer ik studenten ook mee te geven. Wij zijn belangrijk omdat we dicht bij de patiënten staan, hun systeem kennen, alles weten over de werking en bijwerkingen van medicijnen. Omdat we al deze en nog veel meer informatie bij elkaar kunnen voegen en wetenschappelijk en methodisch kunnen onderbouwen wat vervolgens nodig is. En omdat we als het moet onderbouwd kunnen afwijken van het protocol. Kortgeleden is een verpleegkundig specialist aangenomen in de directie van GGNet. Dat doet me goed. Het onderschrijft onze positie én de mogelijkheden die je als verpleegkundig specialist binnen de organisatie hebt.”

Bekijk vacatures

Wil jij meewerken aan herstel bij GGNet? Bekijk de vacatures en ontdek waar jij het verschil maakt: