Onze collega's vertellen

“Er ligt nog een hele weg voor me open”

'Ik weet nu al: ik ben hier enorm op mijn plek'

'Als flexwerker kan ik me volledig op de cliënten focussen'

'Geweldig om samen stappen te zetten naar meer zelfstandigheid'

‘Luisteren werkt enorm verbindend en verzachtend’

‘Door het flexwerken heb ik in korte tijd geleerd wat bij me past’

'Samen kunnen we veel dragen, dat geeft vertrouwen'

'Flexen geeft enorme armslag om te leven hoe en waar je wilt'

'Die lvb-puzzel blijf ik leggen!'

'Ik kan dit. Dat is een verheugde constatering, geen arrogante zelfvoldaanheid'

‘De brede focus op herstel doet ook mij als zorgverlener goed’

'Grote liefde voor groepsbehandeling, al mijn hele professionele leven'

'GGNet past bij mij, bij wat ik belangrijk vind en bij hoe ik wil werken'

'Flexen bij GGNet? Ik vind het een uitkomst!'

'De band met jongeren is de basis van alles'

'Trots op elke bijdrage: het werk van Ingrid als systeemtherapeut'

'Je haalt zoveel kracht uit mensen die je in het gewone leven voorbij zou lopen'

'Niet praten, maar voelen, ervaren en meemaken'

‘In dit werk zijn we echt samen sterk’

‘Als verpleegkundige kan ik papieren plannen passender helpen maken voor de werkvloer’

‘Onze patiënten hebben een delict gepleegd. Maar onze focus ligt bij de persoon: wie ben je, wat is je achtergrond?’

'Aandacht voor hun mens-zijn is zó belangrijk'

‘Ik help hen het leven weer een beetje op de rit te krijgen’

‘Eetstoornissen leggen grote druk op levens; Pontis overbrugt de wachttijd tot behandeling’

‘Wij zijn gewoon mensen die naast andere mensen willen staan’

'Mijn fingerspitzengefühl neem ik altijd mee'

‘Ook een mensenleven wordt niet bepaald door iemands rugzak’

‘De zoektocht die we samen afleggen, gebeurt zeker niet alleen in gesprekken. We gaan vooral praktisch aan de slag.’

‘In dat verwaarloosde huis zag ik de bagage van de kinderen, maar ook hun veerkracht’

‘Je hoeft bij GGNet niet in een mal te passen, je eigenheid wordt gewaardeerd’

‘Ieder mens is anders, dat vraagt dus ook om steeds een andere aanpak.'

Een psychiatrische opname is als een dans’, zei een van onze psychiaters laatst. Ja, dacht ik, dat zeg je mooi. De patiënt doet een stap, ik zet een pas. We bewegen naar elkaar toe of van elkaar af

Mensen komen niet naar de crisisdienst om te vertellen hoe gelukkig ze zijn. Zij kampen met angsten, depressies, psychoses, suïcidegedachten. Ernstige problematiek. Toch vind ik mijn werk niet zwaar.

Wat ik me bij elke nieuwe patiënt realiseer: niemand kiest voor een opname op de HIC. Wij treffen mensen op een zeer kwetsbaar moment in hun leven.

Er is zó veel mogelijk in dit werkveld. Je raakt er nooit uitgeleerd.

Samen voor de beste behandeling

‘We delen verse kennis en een bulk aan praktijkervaring’

‘Hoe klein ook, elk stapje mag je vieren’

Patiënten waarderen het dat wij hen als totaalmens zien

‘Hoe beter wij anderen in stelling kunnen brengen, hoe meer tijd wij hebben voor de patiënt’

Dankzij onze aanpak wist deze vrouw beter om te gaan met haar stoornis, en toe te geven wat ze echt belangrijk vindt in het leven. Zoiets maakt me trots om hier te werken.

Wat onze aanpak onderscheidend maakt, is dat wij bij het herstel ons vooral richten op het contact met het gewone leven.

Doordat wij niet alleen door onze psychiatriebril kijken maar met een brede blik de situatie hebben aangepakt, ziet deze jongen weer perspectief. Dat vind ik kenmerkend voor werken bij GGNet.

Mensen die al tijden geen perspectief meer zien weer een streepje zonlicht tonen. Daar doe ik het voor.

Hoe kan ik van betekenis zijn? Dat is wat mij drijft.

Mijn persoonlijke bagage sterkt me in mijn werk.

Ik wil mensen helpen het leven een stukje makkelijker te maken.

Ik loop een eindje met mijn cliënten mee, daarna kunnen ze het weer zelf.

Ik ga op zoek naar de mens, luister, stel vragen. Hoe gaat het vandaag met je?